معادله حمایت آمریکا از رژیم صهیونیستی تغییر می‌کند؟
به گزارش «راهبرد معاصر»؛ رابطه آمریکا و رژیم صهیونیستی دیگر از تحولاتی که در جامعه آمریکا در حال رخ دادن است، به ویژه با افزایش اعتراضات به سیاست‌های رژیم صهیونیستی و بحث‌های فزاینده درباره هزینه حمایت نظامی ارائه شده به آن، مصون نیست. با وجود این، مهمترین سؤال این نیست که آیا واشنگتن رژیم صهیونیستی را رها خواهد کرد یا خیر، بلکه این است آیا ماهیت حمایت آمریکا، سازوکارها و شرایط آن در مرحله بعدی تغییر خواهد کرد یا خیر.
نظرسنجی نیویورک تایمز/سینا نشان داد 74 درصد رأی‌دهندگان دموکرات با ارائه کمک‌های اقتصادی و نظامی بیشتر به رژیم صهیونیستی مخالف هستند
انتخابات میان دوره ای آمریکا فشارهای داخلی پیش روی دولت دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا را آشکار کرد. نظرسنجی فایننشال تایمز/فوکال‌دیتا که بین ۳۰ اکتبر و اول نوامبر انجام شد، نشان داد تقریباً ۷۰ درصد رأی‌دهندگان از نحوه مدیریت تورم و هزینه‌های زندگی به وسیله دولت ناراضی هستند. این یافته در مقایسه با نظرسنجی ABC News اهمیت سیاسی پیدا می‌کند، جایی که ۴۹ درصد پاسخ‌دهندگان هزینه زندگی را عامل تعیین‌کننده‌ای در رأی کنگره خود می‌دانستند، در حالی که ۳۴ درصد به جنگ علیه ایران پرداختند.
با وجود این، درصد کسانی که جنگ را عامل تعیین‌کننده یا اصلی می‌دانستند به ۷۴ درصد افزایش یافت که نشان می‌دهد اقتصاد در صدر فهرست اولویت‌های فوری قرار دارد، بدون اینکه سیاست خارجی و درگیری‌های منطقه‌ای به موضوعات حاشیه‌ای تبدیل شوند. این نظرسنجی همچنین ثابت نکرد موضع‌گیری درباره رژیم صهیونیستی عامل تعیین‌کننده مستقل در انتخاب رأی‌دهندگان باشد.
این تغییرات در حزب دموکرات حتی برجسته‌تر به نظر می‌آید. نظرسنجی نیویورک تایمز/سینا در ماه می نشان داد 74 درصد رأی‌دهندگان دموکرات با ارائه کمک‌های اقتصادی و نظامی بیشتر به رژیم صهیونیستی مخالف هستند، در حالی که 20 درصد از آن حمایت می‌کنند. با وجود این، تناقض زمانی آشکار می‌شود که این موضع را با نتیجه رأی‌گیری در مجلس نمایندگان در ماه ژوئیه مقایسه کنیم. اصلاحیه توماس ماسی، نماینده جمهوری‌خواه برای کاهش 3.3 میلیارد دلار کمک، با نتیجه 314 رأی در مقابل 104 رأی شکست خورد. در میان موافقان، 103 دموکرات در مقایسه با 98 مخالف و 10 نفر که غایب بودند، رأی دادند.
این شکاف لزوماً به این معنی نیست نمایندگان، موکلان خود را نادیده می‌گیرند، اما محدودیت‌های چگونگی تبدیل روند افکار عمومی به تصمیمات قانونگذاری را آشکار می‌کند. این نظرسنجی درباره کمک‌های اضافی سؤال کرد، در حالی که اصلاحیه با هدف کاهش بودجه خاص در لایحه تخصیص بودجه گسترده‌تر برای وزارت امور خارجه بود. حکیم جفریز، رئیس دموکرات‌ها با اصلاحیه مخالفت و استدلال کرد، متن آن می‌تواند بدون اعمال رأی یکپارچه حزب، بر برنامه‌های بشردوستانه، دیپلماتیک و اسکان مجدد پناهندگان تأثیر بگذارد. این نشان می‌دهد اعتراض مردمی به ادامه حمایت، به طور خودکار به اجماع سیاسی درباره چگونگی توقف یا محدود کردن آن تبدیل نمی‌شود.
در همین زمینه، گرگوری میکس نماینده دموکرات اعلام کرد، به دلیل نگرانی‌های مربوط به استفاده از بمب‌ها در مناطق پرجمعیت غزه و لبنان، از تصویب قرارداد تسلیحاتی ۲.۸ میلیارد دلاری برای رژیم صهیونیستی که شامل ۴۰ هزار بمب ۲ هزار پوندی می‌شود، خودداری می‌کند. موضع وی به معنای لغو قانونی این قرارداد نیست، اما نشان‌دهنده گسترش دامنه بررسی سیاسی استفاده از سلاح‌های آمریکایی، حتی در میان چهره‌هایی است که به خاطر حمایت از امنیت رژیم صهیونیستی شناخته می‌شوند.
شکل حمایت آمریکا از رژیم صهیونیستی امکان دارد قبل از تغییر ماهیت خود اتحاد تغییر کند
با وجود این، مهمترین تغییر امکان دارد نه در میزان کمک، بلکه در شکل آن باشد، زیرا ترامپ سوم نوامبر اعلام کرد، با بنیامین نتانیاهو نخست وزیر رژیم صهیونیستی توافق کرده است کمک سالانه آمریکا به این رژیم را که حدود 4 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، پایان دهد؛ در حالی که احتمال فروش سلاح به آن همچنان ادامه دارد. این همچنان اعلامیه ای سیاسی است که نیاز به ترتیبات اجرایی و قانونی دارد. تفاهم‌نامه فعلی شامل 38 میلیارد دلار برای دوره 2019-2028، با نرخ 3.8 میلیارد دلار سالانه است و تغییر تعهدات موجود نیاز به نقش کلیدی کنگره دارد.
در مقابل، بخش ۲۱۹ قانون مجوز دفاع ملی سال ۲۰۲۷ میلادی که به وسیله مجلس نمایندگان تصویب شد، بر گسترش همکاری‌های دفاعی و فناوری بین دو طرف، که شامل تحقیقات مشترک، صدور مجوز و تولید صنعتی می‌شود، تأکید دارد. ۵۶ سازمان مدنی و حقوق بشری خواستار حذف آن شده‌اند و نسبت به گسترش روابط بین صنایع دفاعی آمریکا و رژیم صهیونیستی هشدار داده‌اند. گرچه این متن شامل گزارش‌های دوره‌ای، گزارش‌های توجیهی به کنگره و به‌روزرسانی‌های عمومی و غیرمحرمانه است، گسترش آن به مشارکت‌های فناوری و صنعتی، سؤال مهمی را درباره اثربخشی نظارت بر این نوع همکاری و سهولت بررسی آن در آینده مطرح می‌کند.
وضعیت فعلی لزوماً نشان‌دهنده افول اتحاد آمریکا و رژیم صهیونیستی نیست، بلکه نشان‌دهنده فشار فزاینده برای بازتعریف شرایط و اولویت‌هاست. در حالی که برخی از اشکال حمایت نظامی محبوبیت خود را از دست می‌دهند، نهادهای همکاری دفاعی همچنان به ایجاد روابط عمیق‌تر ادامه می‌دهند. بنابراین، آزمون واقعی برای کنگره صرفاً رأی منفی به توافق یا حمایت از اصلاحیه کاهش کمک‌ها نخواهد بود، بلکه توانایی آن در تبدیل اعتراضات سیاسی به نظارت و قوانین قانونگذاری قابل اجراست.
شکل حمایت آمریکا از رژیم صهیونیستی امکان دارد قبل از تغییر ماهیت خود اتحاد تغییر کند؛ سؤالی که ارزش دنبال کردن دارد این است، آیا تغییر شکل این حمایت آن را پاسخگوتر یا پیچیده‌تر و بررسی آن را دشوارتر می‌کند.